4 jaar heb ik tot op heden gezwegen, 4 jaar lang loop ik al rond met frustratie en woede, 4 jaar lang kan ik hierdoor niet rouwen, ik zal het daarom eens van me afschrijven, misschien dat iets meer oplucht.
tot 3 maal toe heeft ze geprobeerd mij uit huis te zetten, door continu op mijn vader in te spreken, helaas was onze relatie zo sterk dat ik dat nooit heb toegelaten. toen ik eenmaal uit mezelf uit huis was gegaan, vloog mijn broertje er binnen no-time uit. als mijn vader sander deed helpen, was er altijd maar één die problemen maakte over hoeveel geld dat wel niet kostte. In gedachten houdend dat die persoon zonder iets is binnengetrokken in een paar weken, zelfs haar schulden zijn afbetaald, maar helaas mijn vader (lees zijn geld) voor zich alleen wou houden. Wie ging zijn broertje uit de gevangenis halen midden in de nacht, nadat hij was opgepakt. Wie ging bij hem langs en bracht boodschappen mee voor hem. Wie belde hij op als er weer problemen waren? Ja, en toen ze bij hem in hadden gebroken, met wie ging hij meteen verhaal halen? zeker is wel, dat het niet om de persoon ging, die al jaren claimt van hem te houden als haar eigen zoon. Mijn broer heeft maar 1 moeder gekend!!
Ik weet nog dat we spraken met pap en sander in de tuin, hoe heerlijk die week was toen. Zelfs de beste vriend zei dat hij nu heel anders in omgang was, alleen omdat hij haar op vakantie had gestuurd en eindelijk kon leven. Toen kon ik mijn vader en broer echt terug, naar hoe het was geweest. Dan zal ik nog maar niet beginnen over toen Sander vastzat wegens inbraak, Sander vroeg aan pap of hij, als hij weer vrij kwam, weer bij pap mocht komen wonen for the time being. Nee, wat werd gezegd, dat moet ik eerst met haar overleggen. En wat vertelde die O zo zelf geclaimde goede moeder, over mijn lijk. Ik herinner me nog dat pap ons dit vertelde op zolder 2 dagen na sanders dood, hij zat hier ook zelf heel erg mee.
En toen kwam het moment, pap lag op sterven, overal werd ik buitengehouden, ik mocht komen waken ja, mam was ook gekomen ter ondersteuning van haar zoon die het moeilijk had. O wat was dat moeilijk voor haar, want de enige vrouw waar mijn vader ooit van heeft gehouden (lees als die witte voor de deur staat mag ze meteen weer terug), zat in de kamer naast zijn sterfbed. Op het moment van het overlijden van pap was ik net thuis om even op te frissen na die gruwelijke nacht. Ik wou zelfs niet meer terug om te gaan kijken, niet zolang zoveel huichelaars daar waren. De dag erna kwam ik bij toeval bij mijn ouderlijk huis, de crematie was al zo goed als geregeld, ik mocht kort wat vertellen en 1 liedje uitkiezen werd mij verteld. Dat was het dan dacht ik nog. s'avonds zijn 1e opbaring, zeer emotioneel en onwerkelijk. Toen wij met de hele familie van pap naar het ouderlijk huis gingen, werden we na een 1/2uur weggestuurd, want zij voelde zich niet goed. Toen ik s'avonds later terugkwam, zat zij gezellig aan de wijn/port met vrienden van haar en was er niets meer aan de hand.
Een dag voor de crematie was ik weer in het huis, boven hoorde ik van alles en toen ik ging kijken zag ik mijn stiefzus in het bed van mijn vader liggen met mijn vroegere beste vriend. Dat sloeg echt alles en dan hadden ze ook nog het lef om te vragen of ik het erg vond. Tuurlijk niet joh, zou ik ook doen, ben je mal. Hierna nog in de garage geweest en in de tuin, waar veel emoties los kwamen. Stiekem was ik toen al afscheid aan het nemen van mijn ouderlijk huis, het huis waarin ik geboren ben en 20jaar heb gewoond.
Op de dag van de crematie gingen wij naar de familiekamer, helaas was hier van mijn kant alleen mijn neef, verder geen familie te bekennen. Deze stonden op de gang en werden niet toegelaten. Toen wij als laatste van het crematorium arriveerden op de koffietafel, was er geen plaats meer voor de familie Stevens. Wij zijn toen maar met zijn allen in de kelder gaan zitten. Na de koffietafel ben ik naar mijn moeder gegaan, het voelde al zo raar in mijn ouderlijk huis. S’avonds krijg ik een telefoontje van haar, of ik mee wil gaan naar de Griek in Valkenburg, want daar gaan ze met de “familie” heen. Hier heb ik vriendelijk voor bedankt, maar je gaat toch niet gezellig uit eten nadat je je partner hebt laten cremeren?
Samen met een paar familieleden ben ik een aantal dagen later gaan praten, want wat moest er nu gebeuren met de verdeling van de spullen van pap. Enige reactie die er was, was “alles is vaan mich”. Na bemiddeling met een “onafhankelijk” bureau, mocht ik mijn spullen komen ophalen en was bepaald hoe het geld van pap werd verdeeld. Toen ik op een gegeven moment belde naar “huis”, was het telefoonnummer dat ik 20jaar heb gekend buiten gebruik, er was een geheim nummer aangevraagd, tevens waren alle sloten op de deuren vervangen en kwam ik er letterlijk niet meer in.
Op de dag dat ik de spullen van mij en sander ging ophalen, waren er veel vrienden van haar in het huis. Ik werd gewoon begeleid door een van hen en toen ik bepaalde rommel liet liggen, werd mij verteld dat ik alle troep moest meenemen. Zij lag ziek in bed, maar hield wel alles in de gaten de hele tijd. Toen ik uit de oude dekenkist het trouwalbum van pap wou halen, was ze niet meer ziek en stond ze ineens onder naast me. Daar zat niets in van mij vertelde ze, in werkelijkheid lagen er alleen maar spullen van pap in, oude lp’s, foto-albums, puzzels en nog meer oude “rommel”. Het schilderij dat mijn nicht voor pap heeft geschilderd mocht ik wel meenemen. Toen ik klaar was met inladen en het laatste geregeld moest worden, werd mij medegedeeld dat het geld van pap niet bestond en er nooit was geweest. Daar was ik dus mooi klaar mee. Toen heb ik haar verteld dat ik de laatste lach zou hebben.
Later hoor ik dat zij met haar dochter naar Australië was, als excuus had ze gebruikt dat ik haar bedreigd had en zij moest vluchten. Logisch gezien ben ik 25jaar jonger als haar en dus zal ik normaal gezien later lachen. 1 ding begreep ik niet, als het geld van mijn vader niet bestaan heeft en zij van een uitkering rond dient te komen, hoe kan men dan bijna een maand naar de andere kant van de wereld gaan? En daarna had ze een compleet nieuwe inboedel gekocht, vind ik nog altijd zeer knap van een uitkering.
Ik wou na het cremeren van pap, een klein gedeelte van de as hebben. De uitvaartonderneming vertelde mij, dat dit niet mocht van de betalende partij. Na zware bedreigingen van mijn kant, want dit liet ik niet over mij heenkomen, heb ik een filmkokertje met as mogen ophalen. Maar de uitvaartmedewerker vertelde mij dat niemand dit mocht weten.
Van mijn peetoom krijg ik opeens telefoon, je vader wordt ter aarde gelegd op het kerkhof in Ulestraten. Vreemd dacht ik, normaal hoor je dit als zoon toch te weten. Toen ik een aantal dagen later ging kijken, zag ik dat mijn vader in een urnengraf lag. Als tekst staat er “Rust zacht Lieverd” en onderaan de steen een hart met Ine. Ik ben meteen weggelopen omdat ik het niet kon verdragen, nog steeds kan ik het niet verdragen om naar het graf van mijn eigen vader te gaan. De keren dat ik er ben geweest, merkte ik wel op dat op het hart altijd een bloempot of iets dergelijks staat. Misschien denken dus meerdere mensen zoals mij over bepaalde dingen?
Na een paar maanden begon het, brieven van de advocaat van haar. Een hoop verwijten heen en weer geslingerd en zij eist 9500euro voor de kosten van de uitvaart van pap. Deze heeft zij immers met haar uitkering voorgeschoten. Door een samenlevingscontract wat was opgesteld had zij recht op alles, maar alle kosten werden op de erfgenaam verhaald. Pap had het hier nog over, want hij wist helemaal niet wat hij getekend had zei hij nog. Omdat ik de alfa van pap had, was ik automatisch erfgenaam geworden en was zij van mening dit te kunnen eisen. In 2009 was het dan eindelijk zover, ik kreeg een bode voor de deur met een dagvaarding. Ik moest mij melden bij het gerecht in Roermond inzake de erfenis van mijn vader. Door onze advocaten onderling een paar dagen voor de rechtszaak afgesproken dat, aangezien ik enig erfgenaam was, ik bereid was tot betaling van de begrafeniskosten. Helaas moest zij de rechtszaak doorzetten en ben ik bij verstek veroordeeld en werden alle eisen van haar ingewilligd. Slim spel achteraf gezien, want ja er stond niets op papier van die onderlinge afspraak.
Met het geld wat van sanders verzekering was vrijgekomen kon ik hieraan voldoen. En dan te denken dat zij dit ook nog opeiste, maar wat was zij ten opzichte van Sander? Juist, helemaal niets.
Ongeveer een 2 maanden later valt er een brief van het roermondse gerecht op de mat, ik mocht ook nog eens 900euro betalen aan procedurekosten. Maar aangezien ik enig erfgenaam was, had ik toch ook recht op de inboedel en persoonlijke spullen van pap. Helaas waren deze al verkocht en vergeven, ik heb nog een paar ringen en de staande asbak mogen ophalen bij haar advocaat. Die vond de gang van zaken zeer triest vertelde hij mij bij het overhandigen hiervan.
Eindelijk dachten we, we zijn ervan af. Maar dan zijn er nog altijd die verschrikkelijke verhalen en leugens die in het dorp rondgaan. Gelukkig heb ik nog steeds contact met mensen in Ulestraten en deze vertellen dan ook meteen als ze die onzinverhalen horen hoe de vork wel in de steel steekt. Nu kreeg ik eind vorig jaar zelfs telefoon van een vriend van haar. Deze heeft mij alle ins en outs verteld over hoe het eraan toeging op huisnummer 44. Uiteindelijk heb ik zelfs mijn oude stiefzus gebeld en haar vriendelijke doch indringend duidelijk gemaakt dat ik niets meer wil horen vanaf die kant. Zij vond het nog steeds jammer dat wij geen contact meer hadden, maar ik heb zelfs met familie gebroken die bleven huichelen en dan zou ik wel met haar contact moeten blijven houden?
Nog steeds kan ik niet op de overlijdensdatum van sander naar zijn graf gaan, hier komen teveel mensen die dag, die naar menig inziens, hier niets verloren hebben. Ik heb er nooit woorden aan vuil willen maken, ik leef momenteel mijn leven, met mijn gezin en prachtige dochter. Ik kijk niet naar het verleden en heb 1 ding wel geleerd. Alles komt goed! En je moet je eigen leven maken, niemand helpt je hierbij.
Het is nog steeds spijtig dat sander een einde aan zijn leven heeft gemaakt op deze manier. Maar het was wel zijn keuze! Die respecteer ik tot op de dag van vandaag nog steeds.
Ja, het is een beetje langer geworden dan ik had verwacht, maar goed. Het is eruit. En of ik me nu beter voel hierdoor? Misschien niet, maar mensen kunnen dan wel eens mijn kant van het verhaal zien. Sander en Pap weten wel hoe de vork in de steel zit en als we alles nog eens opnieuw konden doen, zouden we allemaal dingen willen veranderen toch?
En voor diegene die dit leest, doe er je ding mee, als je commentaar erop wil geven mag dat natuurlijk altijd. Bedenk dan 1 ding, dat het mij niet interesseert! Ik leef mijn leven en doe de dingen op mijn manier
Sander, je zou een trotse oom zijn geweest weet ik zeker. Still in our Hearts!
Martijn.
S =
A =
N =
D =
E =
R =
S =
T =
E =
V =
E =
N =
S =